Η μεγάλη γιορτή της κουλτούρας και του πνεύματος, η Παγκόσμια Ημέρα
Παιδικού Βιβλίου, εορτάζεται τη Δευτέρα 2 Απριλίου από τα παιδιά, τους
συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους βιβλιοθηκάριους, τους εκδότες και
τους εκπαιδευτικούς, με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.
Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση
Βιβλίων για την Νεότητα το 1966, και ως ημερομηνία του ετήσιου
εορτασμού της ορίστηκε η ημέρα γέννησης του μεγάλου Δανού παραμυθά, Χάνς
Κρίστιαν Αντερσεν.
Κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής διανέμει σε
όλο τον κόσμο ένα μήνυμα και μια αφίσα, με σκοπό να αναδείξει την αξία
των βιβλίων και την ανάγνωσης και να προωθήσει τη διεθνή συνεργασία για
την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας. Αυτήν τη χρονιά,
υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα του Μεξικού.
Η αφίσα
Η φετινή αφίσα είναι έργο του Μεξικανού εικονογράφου Juan Gedovius, ο
οποίος γεννήθηκε στην πόλη του Μεξικού, έχει δημοσιεύσει περισσότερα από
60 έργα του, έχει τιμηθεί με δέκα διεθνή βραβεία και έχει συμμετάσχει
σε πολλές εθνικές και διεθνείς εκθέσεις. Όπως ο ίδιος δηλώνει, είναι
επίσης αφηγητής, «αδιόρθωτη κουκουβάγια» και «ψαράς θαλάσσιων δράκων».
Το μήνυμα
Ο πολυβραβευμένος Μεξικανός συγγραφέας Francisco Hinojosa, ο οποίος
είναι ένας από τους πολυγραφότερους και πιο επιτυχημένους συγγραφείς
παιδικών βιβλίων, με 40 έργα στο ενεργητικό του, γράφει στο μήνυμα του
2012: «Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο
κόσμος. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μία μόνο ιστορία, αλλά πολλές, που
άρχισαν να γεμίζουν τον κόσμο με παραμύθια για ανυπάκουα κορίτσια και
πονηρούς λύκους, κρυστάλλινα γοβάκια και ερωτοχτυπημένους πρίγκιπες,
έξυπνους γάτους και μολυβένια στρατιωτάκια, φιλικούς γίγαντες και
εργοστάσια σοκολάτας. Γέμιζαν τον κόσμο με λέξεις, με ευστροφία, με
εικόνες και παράξενους χαρακτήρες. Καλούσαν τον κόσμο να γελάσει, να
θαυμάσει, να τις ζήσει. Του έδιναν νόημα. Κι από τότε, οι ιστορίες αυτές
συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να μας λένε χίλιες και μία φορές
«μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ιστορία που την ήξερε όλος ο κόσμος…».
Όταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, ασκούμε το μυαλό μας, όπως
περίπου θα κάναμε, αν έπρεπε να το γυμνάζουμε, για να μείνει
καλλίγραμμο. Σίγουρα, κάποια μέρα, χωρίς ούτε καν να το καταλάβουμε, μια
από τις ιστορίες αυτές θα ξανάρθει στη ζωή μας, προσφέροντάς μας
δημιουργικές λύσεις σε εμπόδια που θα συναντούμε στο δρόμο μας.
Όταν διαβάζουμε, λέμε ή ακούμε ιστορίες, συνεχίζουμε κι ένα πανάρχαιο
τυπικό που διαδραμάτισε θεμελιώδη ρόλο στην ιστορία του πολιτισμού: τη
δημιουργία κοινότητας. Οι πολιτισμοί, οι περασμένες εποχές και γενιές
έρχονται μαζί με τις ιστορίες αυτές να μας πουν πως είμαστε όλοι ένα, οι
Ιάπωνες, οι Γερμανοί, οι Μεξικανοί. Εκείνοι που έζησαν τον δέκατο
έβδομο αιώνα κι εμείς οι σημερινοί, που διαβάζουμε τις ιστορίες μας στο
διαδίκτυο. οι παππούδες, οι γονείς και τα παιδιά. Οι ιστορίες
ικανοποιούν όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, επειδή, μολονότι
έχουμε τεράστιες διαφορές, βαθιά μέσα μας είμαστε όλοι πρωταγωνιστές των
ιστοριών.
Αντίθετα με τους ζωντανούς οργανισμούς που γεννιούνται, αναπαράγονται
και πεθαίνουν, οι ιστορίες, ξεχειλίζοντας από γονιμότητα, μπορούν να
γίνουν αθάνατες, ιδιαίτερα οι παραδοσιακές που έχουν τη δυνατότητα να
προσαρμοστούν στις συνθήκες και τον περίγυρο, όπου λέγονται ή
ξαναγράφονται. Είναι ιστορίες που, όταν αναπαράγονται ή ακούγονται, μας
κάνουν συν-δημιουργούς.
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν επίσης μια χώρα
γεμάτη μύθους, ιστορίες και θρύλους που μεταδίδονταν επί αιώνες από
στόμα σε στόμα, φανέρωναν την ιδέα της δημιουργίας τους, αφηγούνταν το
ιστορικό τους, μοίραζαν τον πολιτιστικό τους πλούτο, κινούσαν την
περιέργεια κι έφερναν χαμόγελα στα πρόσωπα. Ήταν και μια χώρα, όπου πολύ
λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να έχουν βιβλία. Αλλά η ιστορία αυτή έχει
αρχίσει να αλλάζει. Σήμερα, οι ιστορίες φτάνουν ακόμα και στις πιο
μακρινές γωνιές της πατρίδας μου, του Μεξικού. Και, βρίσκοντας
αναγνώστες, οι ιστορίες αυτές εκπληρώνουν τον ρόλο τους, δημιουργώντας
κοινότητες, οικογένειες ή άτομα που έχουν περισσότερες δυνατότητες να
βρουν την ευτυχία».
Τιμήσαμε και μεις σήμερα αυτή την ημέρα στο σχολείο μας.
Είδαμε με τα παιδιά πίνακες ζωγραφικής με θέμα το βιβλίο και τη φιλαναγνωσία. Διαβάσαμε ποιηματάκια και τα παιδιά έπρεπε να βρουν ποιο πίνακα ζωγραφικής αφορούσαν. Συζητήσαμε για τα χρώματα που χρησιμοποίησαν οι ζωγράφοι, για τα ρούχα που φορούσαν τα παιδιά για το ποιοι διαβάζουν σε αυτά τα παραμύθια.
Φτιάξαμε σελιδοδείκτες και τους πλαστικοποιήσαμε για να τους πάρουμε στο σπίτι.
Μια ωραία ομαδική εργασία είναι και το αερόστατό μας που γέμισε με εικόνες από παραμύθια!
Σας δίνουμε μια μικρή ιδέα και ευχόμαστε να βάλαμε ένα μικρό λιθαράκι για να αγαπήσουν τα μικρούλια μας το βιβλίο, άλλωστε το προσπαθούμε όλη τη χρονιά δουλεύοντας τη δανειστική βιβλιοθήκη.
Επίσης κάτι που έμαθα σήμερα από το ιστολόγιο της συναδέλφισσας Ελένης και δεν το ήξερα, είναι πως σήμερα είναι και ημέρα για τον αυτισμό. Όποιος ενδιαφέρεται ας δει στο
μπλογκάκι της ενδιαφέροντα και εημερωτικά βιντεάκια.
